Целиот живот Весна го посветила на семејството. Се омажила млада, родила деца, работела разни работи и секогаш ги ставала другите пред себе. Факултетот, кој го сонувала уште од девојка, останал некаде во втор план – како нешто убаво, но недостижно.
Кога децата се осамостоија, а домот стана потивок, во неа повторно се разбуди старата желба. Долго се двоумеше, плашејќи се од коментари, од младите колеги, од испитите и од тоа дали воопшто ќе може да го издржи ритамот. Но еден ден реши да не се плаши повеќе од сопствениот сон отколку од туѓото мислење.
Првите предавања ѝ беа чудни, но возбудливи. Учеше навечер, носеше тетратка во чантата и со детска радост ги запишуваше новите работи. Понекогаш ѝ беше напорно, понекогаш се сомневаше во себе, но секој положен предмет ѝ беше доказ дека годините не се пречка кога желбата е силна.
Весна денес не вели дека сака нешто да докажува на светот. Таа само вели дека конечно си го дала на себе она што со години им го давала на другите – шанса. А тоа е можеби најубавата порака за секоја жена што сѐ уште мисли дека за некои соништа веќе е доцна.
*Приказната е измислена и инспиративна.
