Кога сопругот ја напушти, Сања остана сама со две деца, кредит за стан и работа што едвај ги покриваше најосновните трошоци. Во тие денови, стравот ѝ беше секојдневен придружник. Не се плашеше само од парите, туку и од мислата дека децата ќе ја паметат како жена која постојано била уморна и загрижена.
Долго бараше дополнителна работа, но сфати дека времето со децата не сака целосно да го жртвува. Затоа се врати на нешто што отсекогаш ѝ одело – правење домашни колачи. Почна со нарачки од соседи и пријатели, со скромна понуда и стара кујнска опрема. Не заработуваше многу, но за првпат чувствуваше дека самата управува со својот живот.
Од уста на уста, нарачките почнаа да се множат. Потоа отвори профил на социјални мрежи, вложи во неколку кутии и едноставен материјал за пакување, а работата полека доби форма на мал семеен бизнис. Не стана богата преку ноќ, но конечно доби приход што ѝ даде чувство на сигурност.
Денес Сања вели дека нејзиниот најголем успех не се колачите, туку тоа што на децата им покажала дека човек може да падне и повторно да стане. Нејзината приказна не е бајка, туку реална лекција дека храброста понекогаш почнува токму во најтешките денови.
