Четириесет и шестгодишната Сања влезе во мала продавница за половна облека барајќи топла зимска јакна. Последните месеци внимателно ги планираше трошоците, па не сакаше да издвојува многу пари за нова гардероба. На една закачалка забележа темносина јакна со малку истрошени ракави, но со добра постава. Чинеше само 300 денари. Ја проба, ѝ одговараше и реши да ја купи.
Кога се врати дома, започна да ги проверува џебовите пред да ја однесе на чистење. Во внатрешниот џеб напипа свиткана хартија. Беше старо писмо, адресирано до жена по име Мира. Во него некој со треперлив ракопис ѝ се заблагодарувал за годините поминати заедно, за трпението во тешките денови и за домот во кој секогаш имало место за уште еден човек.
Сања не сакаше да навлегува во туѓата приватност, но забележа дека на пликот има старо име и адреса. Се врати во продавницата и ја праша сопственичката дали може да се пронајде лицето што ја оставило јакната. Жената се сети дека облеката ја донела постара госпоѓа која неодамна се преселила во помал стан. Со нејзина согласност, ѝ го предаде писмото за да го врати.
Неколку дена подоцна Сања доби порака од Мира. Се покажало дека писмото било напишано од нејзиниот покоен сопруг за една годишнина од бракот. Со години го чувала во јакната што ја носела на нивните заеднички прошетки, а кога ја расчистувала гардеробата, сосема заборавила дека сè уште е таму. Му се заблагодари на непознатото лице кое не го фрлило споменот.
Мира и Сања подоцна се сретнаа на кафе. Разговараа за книги, деца и за малите нешта што ги прават деновите полесни. Јакната остана кај Сања, но писмото се врати кај својата сопственичка. За Сања тоа беше потсетник дека зад секој стар предмет може да постои нечија важна приказна и дека понекогаш една едноставна постапка може да создаде неочекувана човечка блискост.
Извор: Оригинална авторска фикција. Ликовите, продавницата и настаните се измислени.













