Кога семејството реши да го расчисти стариот подрум, Весела пронајде мал црвен велосипед со изгребана рамка и избледено седиште. Стоел зад неколку стари кутии, покриен со прашина. Го препозна веднаш. Тоа беше велосипедот на кој како девојче првпат научила да вози, додека татко ѝ трчал зад неа по улицата и ја држел за седиштето за да не падне.
Со години велосипедот останал заборавен. Татко ѝ одамна бил починат, родителската куќа се користела само повремено, а Весела со своите педесет и четири години сметала дека детските спомени треба да останат таму каде што припаѓаат. Но кога го допре кормилото, почувствува желба повторно да го слушне звукот на тркалата по старите улички.
Го однесе велосипедот кај локален мајстор. Тој ѝ објасни дека рамката е премала за возрасен човек и дека не е соодветна за безбедно возење, но успеа да го исчисти и поправи како спомен. Весела реши да го зачува, а за себе купи едноставен половен велосипед во соодветна големина. Првите обиди во дворот беа несигурни. Се плашеше од губење рамнотежа, а соседите љубопитно ја набљудуваа.
Постепено започна да вози по кратка, мирна патека покрај паркот. Секој изминат круг ѝ носеше поголема самодоверба. Не се обидуваше да поставува рекорди, ниту да докажува нешто пред другите. Сакаше само повторно да го почувствува задоволството од движењето и слободата што ја паметеше од детството.
Стариот црвен велосипед го постави во малата работилница во дворот, покрај фотографија од татко ѝ. Секогаш кога ќе поминеше покрај него, се потсетуваше дека некои убави делови од нас не исчезнуваат со годините. Понекогаш е доволно да им дадеме простор повторно да оживеат.
Извор: Оригинална авторска животна приказна – фикција.
