Во петокот кога последен пат ја облече работната униформа, шеесет и двегодишната Љубица стана порано од вообичаено. Четири децении го поминала истиот пат до фабриката, во дожд, снег, летни горештини и студени утра. Ги познаваше звуците на машините, мирисот на работилницата и навиките на колешките подобро отколку сопствениот дневен распоред. Но тоа утро знаеше дека по завршувањето на смената нема повторно да се врати.
Љубица не беше раководител, ниту некогаш добила големо признание за работата. Беше внимателна, точна и подготвена да им помогне на новите вработени. Кога некоја помлада колешка имаше проблем со децата или со превозот, таа често се менуваше со неа за да ѝ олесни. Никогаш не зборуваше многу за овие мали услуги и веруваше дека одамна се заборавени.
На крајот од смената ги поздрави најблиските колешки, го остави клучот и излезе низ металната врата. Но во дворот ја чекаа десетици луѓе. Меѓу нив имаше поранешни работнички, некогашни практикантки и жени што одамна работеле на други места. Држеа цветови, семејни фотографии од работничките прослави и рачно изработен албум.
Една од помладите жени ѝ пријде и рече дека никогаш не заборавила како Љубица ѝ ги позајмила првите пари за автобус кога започнала да работи. Друга се сети дека ја придружувала до болница кога немала никого. Трета ѝ се заблагодари затоа што ја научила да не се плаши од машините. Љубица ги слушаше приказните со солзи во очите, изненадена што толку многу ситници оставиле трага.
Вечерта го разгледуваше албумот дома и сфати дека нејзиното работно искуство не било составено само од години, смени и заработени плати. Било исполнето со човечки врски, тивка солидарност и моменти во кои нечија помош значела многу. Пензијата за неа веќе не изгледаше како крај на корисноста, туку како почеток на живот во кој конечно ќе има време да се посвети и на сопствените желби.
Извор: Оригинална авторска животна приказна – фикција.
