Првиот повик пристигна во петок попладне, токму кога четириесетгодишната Весна се враќаше од работа. Од другата страна се слушна тивок глас на постара жена која го бараше својот син Горан. Весна љубезно објасни дека станува збор за погрешен број, а жената се извини и ја прекина врската. Не размислуваше повеќе за повикот, сè додека следниот петок не се повтори истото.
По неколку недели Весна го препознаваше гласот. Жената се викаше Олгица и имаше осумдесет години. Секојпат се збунуваше со последните цифри од бројот што го запишала на мало ливче. Весна можеше едноставно да го блокира повикот, но забележа дека Олгица секогаш се извинува со истата загриженост, како да се плаши дека некому му пречи.
Една вечер разговорот потраја малку подолго. Олгица призна дека синот живее далеку и дека понекогаш ѝ е тешко да се снајде со телефонот. Весна ѝ предложи да го замоли некој близок да ѝ го запише бројот со големи цифри. Потоа се слушнаа уште неколкупати, овојпат не поради грешка, туку за да проверат дали сè е во ред. Со согласност на Олгица, Весна стапи во контакт со нејзина блиска роднина за да се осигури дека постарата жена има поддршка.
Кога дознаа дека живеат во соседни населби, договорија средба во присуство на роднината. Весна понесе домашен колач, а Олгица подготви чај. Седнаа во светла дневна соба и разговараа за старите фотографии, семејството и градот што многу се променил. Олгица не изгледаше како жена што бара сожалување; таа едноставно имаше многу приказни, а премалку луѓе со кои може да ги сподели.
Телефонските повици повеќе не беа погрешни. Весна повремено ѝ се јавуваше кога имаше време, а Олгица научи самостојно да го избира бројот на синот. Нивното необично познанство остана потсетник дека осаменоста не секогаш е видлива и дека малото внимание може многу да значи, особено кога е придружено со почит и здрави лични граници.
Извор: Оригинална авторска фикција. Приказната не опишува вистински пријавен настан.














